Sześćdziesiąt lat temu Lamborghini zaprezentowało to, co zazwyczaj pozostaje w ukryciu: rewolucyjny układ mechaniczny, który zapowiadał kształt pierwszego na świecie super-samochodu.
W Turynie, w listopadzie 1965 roku, uwagę publiczności przyciąga nie samochód, ale podwozie. Surowe, podstawowe: wykonane z giętej blachy, odciążone licznymi otworami. Na nim znajduje się 4-litrowy silnik V12, zamontowany poprzecznie z tyłu. Wygląda jak prototyp wyścigowy, ale stanowi fundament, na którym narodzi się Miura. Prezentowany na stoisku Lamborghini na Salonie Samochodowym w Turynie, ujawnia wszystkim czystą mechaniczną istotę kolejnego samochodu produkcyjnego z Sant'Agata Bolognese. To deklaracja intencji, radykalny gest oznaczający początek nowej ery. To kultowy moment w historii Lamborghini, które w 2026 roku szykuje się do obchodów sześćdziesiątej rocznicy debiutu modelu Miura, organizując całoroczne uroczystości i oficjalną trasę Polo Storico, oddającą hołd pierwszemu na świecie super-samochodów.
Pierwszy pomysł na architekturę nowego Lamborghini narodził się latem 1964 roku, zrodzony z intuicji i odwagi trzech młodych członków zespołu Lamborghini w Sant’Agata Bolognese: Giampaolo Dallary, Paolo Stanzaniego i kierowcy testowego Boba Wallace’a. Mając nieco ponad dwadzieścia lat, podzielali marzenie o wprowadzeniu Lamborghini do świata wyścigów. Ponieważ nie było to częścią planów Ferruccio Lamborghiniego, postanowili, że jeśli ich samochody nie będą mogły wyjechać na tor, to tor przejdzie do samochodów drogowych, przynosząc ze sobą osiągi, technologię i emocje. Ta idea nadała kształt projektowi L105, który początkowo przybrał formę lekkiego i kompaktowego podwozia gotowego na ekstremalne i rewolucyjne nadwozie Gran Turismo.
Początkowo sceptyczny, Ferruccio Lamborghini postanowił im zaufać, a podwozie i silnik P400 stały się rzeczywistością: manifestem wolności twórczej i technicznej awangardy.
Zaprezentowane na Salonie Samochodowym w Turynie 3 listopada 1965 roku, obok modeli 350 GT i 350 GTS, podwozie pomalowano na satynowo czarny kolor z czterema białymi rurami wydechowymi. W raportach z tamtego okresu opisywano je jako szkielet samochodu gotowego do wyścigu, podkreślając oryginalność jego konfiguracji technicznej. Konstrukcja, zbudowana przez Marchesiego z Modeny, została wykonana z blachy stalowej o grubości 0,8 mm, giętej i wierconej w celu zapewnienia lekkości i sztywności. Centralna wanna służyła jako element nośny i podstawa montażowa zawieszenia, podczas gdy dwie pomocnicze ramy pomocnicze z przodu i z tyłu podtrzymywały elementy mechaniczne, zawieszenie i akcesoria. Masa całkowita nie przekroczyła 120 kilogramów, co było imponującym wynikiem jak na tamte czasy. Niezależne zawieszenie na podwójnych wahaczach, hamulce tarczowe Girling i szprychowe koła Borrani dopełniały pakietu technicznego, z rozwiązaniami zapożyczonymi ze sportów motorowych i niespotykanymi dotąd w samochodach drogowych.
Jego charakterystyczną cechą była bezprecedensowa integracja silnika i skrzyni biegów w jedną, kompaktową jednostkę zamontowaną za kabiną. To rozwiązanie pozwoliło na zmniejszenie rozmiarów i zdefiniowanie zupełnie nowej architektury układu napędowego. Dopełnieniem technicznego spektaklu było dwanaście pionowych trąbek wlotowych gaźników Webera, stanowiących wyrazisty wizualny akcent koncepcji inżynieryjnej doprowadzonej do granic możliwości.
Podwozie urzekło zarówno publiczność, jak i prasę: statyczny, bezsilnikowy prototyp stał się głównym punktem targów motoryzacyjnych. W tamtych czasach na stoisku Lamborghini zatrzymywali się najważniejsi włoscy producenci nadwozi. Początkowo zaprezentowane Carrozzeria Touring jako projekt „Tigre”, przed publiczną premierą w Turynie, podwozie Miury dotarło na targi bez nadwozia. Touring, który zbudował modele 350 i 400 GT, zaproponował własny projekt, ale trudności finansowe przesłoniły przyszłą współpracę. Pininfarina, związana z innymi producentami, nie mogła zaangażować się w markę Sant’Agata, a szansę tę wykorzystał Nuccio Bertone.
Według legendy, Bertone przybył na stoisko pod koniec targów i został powitany przez Ferruccio żartem: „Jesteś ostatnim z konstruktorów nadwozi, którzy się pojawili”. Bertone obejrzał podwozie i odpowiedział, że jego atelier stworzy „idealny but dla tej cudownej stopy”.
Nie wiadomo, czy dialog odbył się dokładnie w ten sposób, ale historia podkreśla natychmiastowe porozumienie między nimi. To spotkanie zaowocowało decyzją o powierzeniu Bertone'owi nadwozia przyszłego Lamborghini. Podczas świąt Bożego Narodzenia, gdy fabryka była zamknięta, Ferruccio, Dallara i Stanzani zaprezentowali pierwsze szkice. Linie były tak innowacyjne, że natychmiast zatwierdzono je jako ostateczny projekt.
W marcu 1966 roku, na salonie samochodowym w Genewie, podwozie P400 zaprezentowane w Turynie przybrało ostateczny kształt i stało się legendarną Miurą. Sześćdziesiąt lat później, w 2026 roku, model ten będzie obchodził swoją rocznicę, ale jego korzenie tkwią właśnie tam: w satynowo-czarnej konstrukcji, z czterema białymi wydechami, dwunastoma pionowymi gaźnikami i odważną decyzją, aby pokazać światu nie karoserię, ale to, co kryje się pod nią. W tym momencie Lamborghini przekształciło śmiały pomysł w rzeczywistość i utorowało drogę legendzie, która nigdy nie zniknie.
W 2026 roku Automobili Lamborghini poświęci Miurze cały rok obchodów i oficjalną trasę Polo Storico: hołd dla modelu, który na zawsze zmienił świat super-samochodów sportowych, tworząc nowy język stylu i osiągów. Był to samochód tak rewolucyjny, że dał początek terminowi, który wcześniej nie istniał: „super-samochód”, specjalnie ukutemu przez angielskiego dziennikarza, aby go opisać.
Autor: TheNewsMarket.com
.jpg_cr-hp-wp_300x180.jpg)
.png_cr-hp_70x60.png)
 kopia.jpg_cr-hp_70x60.jpg)
